Sarah en Perú

By: sarahschaubroeck

apr 02 2010

Categorie: Uncategorized

3 reacties

Toen Sebbe eind februari aan Roos en mij vroeg of we geen maandje op zijn huisje konden letten moesten we geen twee keer nadenken. Ook al hebben we in het vrijwilligershuis al warm water toch is het nog geen enorm aangename plaats om te slapen en daarbovenop woont Sebbe in een uiterst gezellig huisje met gemeenschappelijke binnentuin, leuke buren (René, Greet en Noor), internet, een harde schijf vol films en series en een grote keuken.

De eerste weekjes woonde ik er alleen want Roos vertrok met Karen voor bijna drie weken naar Ecuador (verhalen over hun belevenissen vind je op haar blog). En wat doet Sarah als ze alleen thuis is? Inderdaad, mensen uitnodigen om te eten en filmpjes te kijken!
Ik leerde mijn collega’s hoe je lasagne maakt (want ze waren daar al maanden over bezig) en ze vonden het allemaal ontzettend lekker.
Ik ging op bezoek bij Orlando, mijn Spaanse leraar, die samen met zijn vrouw sudado de trucha had gemaakt (forel in een soep van tomaat, rode ui en paprika). Als bedanking leerde ik het hele gezin hoe ze pannenkoeken moeten bakken. Orlando zegt dat zijn kinderen nu om ter vlugst de eitjes uit de kippenren gaan stelen om pannenkoeken te kunnen maken.
Ik hield een Braziliaanse avond waarop ik Xinxim de Galinha klaarmaakte en ook zonder palm-olie, gedroogde garnaaltjes en cocosmelk was het lekker. Een Braziliaanse avond kon ook niet zonder de nationale drank dus leerde ik Abelzinho en Samuelzinho hoe je met veel liefde caipirinha en Cubaanse, Peruaanse en Russische varianten maakt en voor wie geen fan is van alcohol had ik ook suco de abacaxi com hortelã (ananassap met munt) gemaakt. Voor de jongens van de albergue maakte ik een indische currysaus met groentjes waar ze eerst allemaal niet van wilden eten (ongekend is onbemind) maar die ze achteraf toch wel lekker vonden.
En als afwisseling ging ik een dagje met Fredy meehelpen voor de voorbereidingen van haar homewarmingparty – die absoluut geen afscheidsfeestje was want ze bleef daarna nog een volle week in Ayacucho om pas daarná voor 3 maand naar Nederland te vertrekken. Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel langoustines gepeld en ontdarmd, pindanootjes geroosterd en marinades gemaakt, maar het resultaat mocht er wezen. De pindasaus was om je vingers van af te likken en Fredy’s pasta con langostinos was zoals altijd een groot succes.
Gelukkig ben ik niet de enige keukenprinses onder de vrienden en word ik dus ook wel eens door mijn vrienden uitgenodigd om bij hen de voetjes onder tafel te steken en te genieten van een goeie spaghetti of een ratatouille. En nu Sebbe weer terug in het land is vraagt mijn maag alweer naar een Chez Sebbe-lunch waarop hij ons voor geen geld een heerlijk sapje, soepje, hoofdgerechtje en dessertje voorschotelt en tussen al het werk en de stress nog tijd vindt voor het uitzoeken en klaarmaken van een vegetarisch alternatief. Respect!

Van al dat niet-Peruaans eten zouden we vergeten te genieten van het lekkere eten dat Perú te bieden heeft. Toen we voor het werk een weekje in Lima waren hebben we lekker onze buik volgesmuld maar eigenlijk miste ik mijn Ayacuchaanse chaplas al. Maar niet alle Ayacuchaanse specialiteiten zijn voor mij weggelegd. Ik heb al beloofd om toch een keer cuy (cavia) te proeven maar jugo de rana (kikkersap) zal ik me toch niet aan wagen. Roel heeft dat wel al gedaan en heeft zelf een filmpje gemaakt over hoe je dit moet klaarmaken en opdrinken. Niet voor gevoelige kikkers!