Homecoming?

By: sarahschaubroeck

sep 16 2010

Als ik er aan denk dat ik morgen Ayacucho verlaat slaat mijn hart over. Ik heb hier zoveel moois opgebouwd en met vallen en opstaan mij het Ayacuchaanse leventje eigen gemaakt. Wat zal ik Mama Alice en de mensen hier zo ongelooflijk missen! Het afscheid is dan ook niet gemakkelijk, niet van mijn werk, niet van mijn collega’s en niet van mijn vrienden.

Ik heb de laatste tijd heel erg weinig op mijn blog gepost omdat ik nog zoveel werk wilde verzetten voor mijn vertrek. Augustus was net als juli “full chamba” (zoals ze hier zeggen). Druk-druk-druk! Met een weekje vertraging stuurde ik mijn protocol door aan mijn collega-psychologen die er dan op hun beurt feedback op gaven. Ondertussen werkte ik verder en verder en verder aan het protocol dat na het verwerken van de feedback van mijn collega-psychologen eind augustus werd doorgestuurd naar een groep medewerkers (de directie, twee leerkrachten twee sociaal assistenten en een verpleegkundige) die het nalazen en begin september hier ook weer feedback op gaven. Maandag 13 september gaf ik dan een vorming voor heel het team van Mama Alice, die deels uit sensibilisatie zal bestond (want sommige onder mijn collega’s gebruiken zelf fysieke straffen) en het andere deel van de dag werken we in teams rond de preventie van huiselijk geweld.

Naast de bergen werk voor het protocol (vaak ook in de weekends en ’s avonds) maakte ik ook nog tijd voor een vorming aan de leerkrachten over ontwikkelings- en onderwijspsychologie. Hierin werkten we vooral rond hoe de cognitieve ontwikkeling van het schoolkind in zijn werk gaat en hoe een leerkracht die kan sturen en stimuleren. Het bezorgde me wel wat extra werk maar ik vond het heel erg leuk om te doen en te zien hoe het team hun enthousiasme en creativiteit erin kwijt kon. We eindigden met een discussie over hoe ze wat ze geleerd hadden in hun werk konden implementeren en over de problemen die zij ervaren bij de huiswerkbegeleiding.

Augustus was ook de maand van de komst en het vertrek van nieuwe vrijwilligers voor Mama Alice. Begin augustus kwam Fleur C. aan die hier tot eind december zou werken rond fondsenwerving, jammer genoeg moest ze na drie weken al terug naar Europa wegens familiale omstandigheden. Heel erg jammer, want ik kon het wel goed vinden met Fleur. Een dagje later kwam Lou aan, een professor aan de universiteit van Maastricht die gespecialiseerd is in management en ontwikkeling. Lou heeft hier een maandje het management van Mama Alice ondersteund. En midden augustus waren daar Ties en Fleur B. (een koppel dat hier tien maand hun stage creatieve therapie zal lopen) en Rutger aan. Rutger blijft hier voor drie of vier maand en geeft voetbaltraining aan de voetbalacademie die aan Mama Alice gekoppeld is. Nieuw volk over de vloer net voor mijn vertrek… Hoe lang of kort je ook samen met iemand woont of werkt – het loont altijd de moeite om nieuwe mensen te leren kennen. Met iedereen maak je wel iets mee en van iedereen leer je wel wat en dat geldt ook voor mijn nieuwe huisgenoten.

En ja… mijn terugkomst komt jammer genoeg alsmaar dichterbij. Ik ben al meer dan een week bezig met hoe ik afscheid wil nemen van Ayacucho: de laatste gezellige babbel met Els, een gezellige bbq bij Fredy, een verrassingsfeestje van mijn collega’s waarna we de laatste keer naar de discotheek gingen, een gezellig etentje bij René & Greet, met de jongens van het huis, van de timmerwerkplaats en enkele jongens van de straat gaan paintballen, een etentje met mijn team bij Liesbet thuis, een welkomst-en-afscheidsavondje in het vrijwilligershuis en vanavond gaan we nog voor de laatste keer naar “Het Kruis”, een groot lichtgevend kruis dat over de stad waakt en waar wij graag een kampvuurtje of een bbq’tje houden.

En morgen… brrr… nog een dagje werken en dan om 22u de bus op richting Lima. Gelukkig reis ik niet alleen en zal ik in Lima ook Fredy nog even zien (ze vertrekt morgen naar Lima om inkopen te gaan doen voor Mama Alice, niet alles is voor handen in Ayacucho) en dan ‘s avonds staat er een groot vliegtuig op mij te wachten dat mij zal terugbrengen naar de Europese werkelijkheid. Ik zal blij zijn om vrienden en familie terug te zien, maar of het echt ‘homecoming’ wordt daar twijfel ik toch aan. Mijn huis wordt stilaan de wereld en heeft veel meer te maken met de mensen bij wie ik me thuis voel dan met de plaats waar ik ben.