ondertussen ben ik elf dagen terug in België en aan de ene dingen wen ik sneller dan aan de andere. Sommigen onder jullie heb ik al gezien, bij anderen kijk ik verlangend uit naar het weerzien of een moment waarop er tijd is om eens goed met elkaar te praten. Door het volgen van mijn blog weet je wel een beetje waar ik mij het afgelopen jaar mee bezig heb gehouden. Ik zette mij met heel mijn hart en ziel en al mijn energie in voor Mama Alice.

Mama Alice werkt met straatkinderen en straatjongeren. Sommigen wonen nog thuis, anderen wonen op de straat. Sommigen hebben een familie, voor anderen is hun vriendengroep hun familie of bestaat hun familie enkel uit broers en zussen want de ouders komen maar eenmaal per maand of om de twee weken naar huis. De levensomstandigheden waarin zij wonen wegen heel zwaar. Zowel socio-economisch en psychologisch maar ook op de hele ontwikkeling van het kind en de jongere.

Heel het team van leerkrachten, sociaal assistenten, verplegers, psychologen, vakleerkrachten, schoonmaakpersoneel, boekhouders,… zet zich in om de kinderen en jongeren een beter leven en een betere toekomst te bieden en een leven op straat en in de criminaliteit te voorkomen.

Nu zijn we als NGO nog steeds afhankelijk van fondsenwerving en de integrale hulpverlening die we willen bieden houdt een groot team en een stevige ondersteuning in en die moet bekostigd worden. Daarom dacht ik eraan om iets voor Mama Alice te organiseren. Zelf dacht ik aan een quiz, een filmavond, een fuif,… maar andere ideeën zijn ook meer dan welkom.

Momenteel moet men in Mama Alice heel zuinig omspringen met het geld. Zo weet de directie niet hoe ze families in grote familiale nood moeten helpen.

Op dit ogenblik ligt er een meisje met leukemie in het ziekenhuis te Lima, ze werd reeds een aantal bloedtransfusies toegediend en dit zorgt ervoor dat de familie een schuld heeft aan de bloedbank die ze enkel in bloed kunnen vereffenen. Het bloed moet in Lima gedoneerd worden en de donors moeten er een aantal dagen verblijven. Een reis naar Lima om die te vereffenen is heel duur en de familie is niet in staat om op basis van hun eigen mogelijkheden (financieel, kennissenkring, familie, buren,…) dit kostenplaatje ook maar een beetje te dekken.

Ook weet de directie niet hoe ze de eindejaarsactiviteiten voor 2010 zouden kunnen financieren.

Eenmaal per jaar, met kerst, worden alle kinderen en jongeren die regelmatig deelnemen aan onze activiteiten uitgenodigd voor een kerstfeest. De kinderen kijken hier heel erg naar uit want naast het feest ontvangen ze ook een mooi cadeautje. Dit is vaak het enige speelgoed dat ze op een heel jaar ontvangen. De voorbereidingen voor deze activiteiten is heel zwaar voor het team: het speelgoed moet in Lima aangekocht worden, iedereen helpt mee met inpakken en in elkaar steken van het speelgoed (ik herinner mij dat er barbiepoppen met kleertjes gekocht werden maar voor de goedkoop worden die aangekocht zonder dat de dozen in elkaar zitten, dus hield ik mij uren bezig met dozen plooien, kleertjes aan kapstokjes ophangen, schoentjes, tasjes op de juiste plaats… elke doos duurde 15 minuten om in elkaar te steken en er waren er bijna honderd), er wordt een toneeltje voorbereid voor de kinderen van de lagere school, er komen heel wat logistieke taken aan te pas (van vervoer, eten, muziek tot iemand die zorgt voor een proper toilet,…). Maar als je dan nadien de gezichtjes ziet van die kinderen bij het ontvangen van hun cadeautje. Hoe fier ze niet zijn op hun pop of hun nieuwe auto, hoe ze hun cadeau met hun leven beschermen en vol trots aan hun ouders of grote broer of zus tonen, dan weet je weer waarom je het doet.

Wie het met zijn eigen ogen eens wil zien kan een kijkje nemen op

De jongeren krijgen geen feestje meer maar een uitstap. Veel van de jongeren zijn nog nooit buiten Ayacucho stad geweest en vorige december namen we ze mee naar Huanta (uitgesproken: Wanta) waar we samen voetbalden, spelletjes speelden, zwommen, aten,… en op het eind van de dag kreeg iedereen een klein cadeautje en werden ook de jongeren die zich extra inzetten in de workshops of uitblonken in de wiskundewedstrijd in de ‘bloemetjes’ gezet.

Het zou zó leuk zijn als het team dit weer voor de kinderen en jongeren kan organiseren, niet alleen voor de kinderen en jongeren maar ook voor het team want alhoewel ze er heel veel tijd in steken halen ze er ook heel veel energie uit om hun kinderen, om hun adolescenten een onvergetelijke dag te kunnen geven.

Daarnaast is er nood aan een verdere uitbreiding van het straathoekwerk, de straatjongeren en straatkinderen hebben meer ondersteuning nodig dan dat Mama Alice en Los Cachorros (een andere NGO die met straatkinderen werkt) hen kan bieden. En er komen alsmaar meer jongens (en soms ook meisjes) bij.

Ward Christens heeft eind 2008 samen met de straatjongens een film “Cuentos Callejeros” gemaakt. Tijdens de voorbereiding maakte hij dit filmpje:

De hele film kan je altijd van mij lenen en is tevens in het Nederlands ondertiteld.

Als iemand onder jullie mij wil meehelpen geef je me dan een seintje? Je zou er heel Mama Alice (inclusief mijzelf) heel blij mee maken. Mensen die meer info willen over het project kunnen die vinden op de website van Mama Alice http://www.mamaalice.com of Mama Alice België http://www.mamaalice.be

Financiële hulp is ook altijd welkom (info afkomstig van http://www.mamaalice.be):

- Door het storten van een éénmalige gift of een vast maandelijks bedrag. Een doorlopende opdracht maakt het mogelijk om het project op lange termijn uit te bouwen. Je kan rechtstreeks storten op de rekening van Mama Alice België vzw: 001-5007048-81.

- Bij een gelegenheid waarop je feest viert, kan je denken aan de kinderen van Ayacucho. Bij een huwelijksverjaardag, een pensionering, een geboorte. Zo vroeg Bart aan familie en vrienden geen cadeaus mee te brengen naar het feest ter gelegenheid van zijn vijftigste verjaardag maar in de plaats kon men storten voor het goede doel. Zo zijn er drie ‘Mama-Alice’-babytjes. De ouders van Max, Free en Tessa vroegen het kraambezoek om in plaats van een geboortecadeau te storten op de rekening van Mama Alice. Kinderen in Ayacucho delen zo mee in de vreugde van de geboorte.

Hopelijk zien we elkaar snel weer, op de voetbal, op familiefeest, in de scouts, aan de toog, … of op het internet, want wie weet staat er mij binnenkort weer een nieuwe buitenlandse uitdaging te wachten…

Liefs,

Sarah

Als ik er aan denk dat ik morgen Ayacucho verlaat slaat mijn hart over. Ik heb hier zoveel moois opgebouwd en met vallen en opstaan mij het Ayacuchaanse leventje eigen gemaakt. Wat zal ik Mama Alice en de mensen hier zo ongelooflijk missen! Het afscheid is dan ook niet gemakkelijk, niet van mijn werk, niet van mijn collega’s en niet van mijn vrienden.

Ik heb de laatste tijd heel erg weinig op mijn blog gepost omdat ik nog zoveel werk wilde verzetten voor mijn vertrek.  Augustus was net als juli “full chamba” (zoals ze hier zeggen). Druk-druk-druk! Met een weekje vertraging stuurde ik mijn protocol door aan mijn collega-psychologen die er dan op hun beurt feedback op gaven. Ondertussen werkte ik verder en verder en verder aan het protocol dat na het verwerken van de feedback van mijn collega-psychologen eind augustus werd doorgestuurd naar een groep medewerkers (de directie, twee leerkrachten twee sociaal assistenten en een verpleegkundige) die het nalazen en begin september hier ook weer feedback op gaven. Maandag 13 september gaf ik dan een vorming voor heel het team van Mama Alice, die deels uit sensibilisatie zal bestond (want sommige onder mijn collega’s gebruiken zelf fysieke straffen) en het andere deel van de dag werken we in teams rond de preventie van huiselijk geweld.

Naast de bergen werk voor het protocol (vaak ook in de weekends en ’s avonds) maakte ik ook nog tijd voor een vorming aan de leerkrachten over ontwikkelings- en onderwijspsychologie. Hierin werkten we vooral rond hoe de cognitieve ontwikkeling van het schoolkind in zijn werk gaat en hoe een leerkracht die kan sturen en stimuleren. Het bezorgde me wel wat extra werk maar ik vond het heel erg leuk om te doen en te zien hoe het team hun enthousiasme en creativiteit erin kwijt kon. We eindigden met een discussie over hoe ze wat ze geleerd hadden in hun werk konden implementeren en over de problemen die zij ervaren bij de huiswerkbegeleiding.

Augustus was ook de maand van de komst en het vertrek van nieuwe vrijwilligers voor Mama Alice. Begin augustus kwam Fleur C. aan die hier tot eind december zou werken rond fondsenwerving, jammer genoeg moest ze na drie weken al terug naar Europa wegens familiale omstandigheden. Heel erg jammer, want ik kon het wel goed vinden met Fleur. Een dagje later kwam Lou aan, een professor aan de universiteit van Maastricht die gespecialiseerd is in management en ontwikkeling. Lou heeft hier een maandje het management van Mama Alice ondersteund. En midden augustus waren daar Ties en Fleur B. (een koppel dat hier tien maand hun stage creatieve therapie zal lopen) en Rutger aan. Rutger blijft hier voor drie of vier maand en geeft voetbaltraining aan de voetbalacademie die aan Mama Alice gekoppeld is. Nieuw volk over de vloer net voor mijn vertrek… Hoe lang of kort je ook samen met iemand woont of werkt – het loont altijd de moeite om nieuwe mensen te leren kennen. Met iedereen maak je wel iets mee en van iedereen leer je wel wat en dat geldt ook voor mijn nieuwe huisgenoten.

En ja… mijn terugkomst komt jammer genoeg alsmaar dichterbij. Ik ben al meer dan een week bezig met hoe ik afscheid wil nemen van Ayacucho: de laatste gezellige babbel met Els, een gezellige bbq bij Fredy, een verrassingsfeestje van mijn collega’s waarna we de laatste keer naar de discotheek gingen, een gezellig etentje bij René & Greet, met de jongens van het huis, van de timmerwerkplaats en enkele jongens van de straat gaan paintballen, een etentje met mijn team bij Liesbet thuis, een welkomst-en-afscheidsavondje in het vrijwilligershuis en vanavond gaan we nog voor de laatste keer naar “Het Kruis”, een groot lichtgevend kruis dat over de stad waakt en waar wij graag een kampvuurtje of een bbq’tje houden.

En morgen… brrr… nog een dagje werken en dan om 22u de bus op richting Lima. Gelukkig reis ik niet alleen en zal ik in Lima ook Fredy nog even zien (ze vertrekt morgen naar Lima om inkopen te gaan doen voor Mama Alice, niet alles is voor handen in Ayacucho) en dan ‘s avonds staat er een groot vliegtuig op mij te wachten dat mij zal terugbrengen naar de Europese werkelijkheid. Ik zal blij zijn om vrienden en familie terug te zien, maar of het echt ‘homecoming’ wordt daar twijfel ik toch aan. Mijn huis wordt stilaan de wereld en heeft veel meer te maken met de mensen bij wie ik me thuis voel dan met de plaats waar ik ben.

Geloof
Mijn naam staat weer met wat meer verve geschreven in de hand van de christelijke god. Vrijdag 11 juni ben ik tweemaal naar de mis geweest en dan nog in dezelfde kerk (terwijl de heer toch 33 buitenhemelse verblijven in Ayacucho heeft). ’s Morgens vierden we de vijfde verjaardag van Mama Alice en na de werkdag werd het dochtertje van onze collega Jhon gedoopt, wat overigens geheel buiten haar bewustzijn gebeurde want ze heeft de hele mis geslapen. Ik was natuurlijk tijdens de twee eucharistievieringen wakker en heb ze zelfs min of meer gevolgd. De mis duurt hier niet langer dan een halfuurtje en het grote verschil met onze Belgische katholieke missen zit hem in de communie. Bij ons gaat iedereen die zich zo wat gelovig acht naar de communie terwijl men hier slechts naar de communie mag gaan als men ook gebiecht heeft. De meeste mensen in de kerk gaan niet elke week biechten dus gaat slechts een enkeling of niemand naar de communie. Er wordt gezegd dat wanneer je ter communie gaat zonder te biechten de hostie dan aan je verhemelte blijft plakken. Zouden er dan mensen zijn waarvan de hostie nooit aan hun verhemelte blijft plakken?

Liefde
Wanneer je met je hart leeft en werkt bereik je soms zoveel meer. Als je je durft openstellen voor andere mensen en echt om hen geven dan kan je net dat ietsje meer betekenen. Maar is het altijd goed om vanuit je hart te leven en te werken? Om op professionele manier mensen te kunnen helpen mag je niet teveel ‘betrokken’ zijn met je cliënten want dan loop je het risico dat je eigen gevoelens, verlangens, gedachten de hulpverlening in de weg staan. Zeker als je, zoals bij Mama Alice, met een moeilijke doelgroep werkt is dat niet eenvoudig. Hoe zorg je genoeg voor jezelf om te kunnen blijven functioneren? Dat is een vraag waar geen pasklaar antwoord op is. Ieder van ons is op zoek om dit op een zo goed mogelijke manier te doen.
Maar ook naast het werk is het soms niet makkelijk om met je hart te leven. Hoe meer je je openstelt hoe kwetsbaarder je ook bent. Afgelopen weekend nam ik afscheid van mijn ‘soulmate’ Roos. Na tien maand samen te hebben gewerkt, geleefd, gehuild maar vooral veel gelachen keert ze terug naar het mooie Nederland. Ik zal ze echt missen! Met alle mensen die komen en gaan en mijn eigen tijd hier die ook maar beperkt is besef ik dat elke vriendschap ook een afscheid inhoudt. Sommige mensen hier stellen zich omwille van deze reden niet meer zo open op tegenover nieuwe mensen. Ik kan begrijpen dat je voor jezelf een defensie inbouwt, dat je je hart niet voor iedereen helemaal open kan stellen, maar ik denk dat je toch veel intensiteit in je leven mist als je je niet openstelt voor nieuwe mensen.
Wie zich nog wel ongestoord open kunnen stellen voor nieuwe mensen zijn adolescenten. Vrijdag vertrok de eerste van drie groepen Nederlandse studenten die vier dagen ‘op bezoek’ zijn bij Mama Alice. Gedurende vier dagen eten, spelen, werken ze samen met de adolescenten van Mama Alice. Het afscheid ging gepaard met traantjes van de twee kanten. Na vier intense dagen elkaar waarschijnlijk nooit meer terugzien is even het einde van de wereld. We kunnen wel zeggen “typisch adolescenten” want dat is het ook maar toch vind ik het mooi dat ze zich – ookal of juist omdat het voor vier dagen is – helemaal voor elkaar open stellen.

Hoop
Nu ik nog maar een paar maand voor Mama Alice zal werken begin ik soms wel eens te puffen bij de gedachte van wat ik nog allemaal wil doen en wat ik tot nu toe eigenlijk heb bereikt. Ik ben nog steeds bezig met mijn protocol rond huiselijk geweld dat stilaan op een thesis begint te lijken: definitie, prevalentie, wetgeving, ontstaan, preventie, detectie, doorverwijzing, begeleiding, opvolging, evaluatie en dat natuurlijk allemaal volgens de wetten van evidence-based, good practices, empowerment, agency, ownership en in het Spaans .  Meer dan een hele boterham dus! Ik zal de rest van deze maand keihard mogen werken want ik wil het tegen 31 juli af hebben zodat ik mij de laatste anderhalve maand kan focussen op de implementatie: vormingen geven aan het team, het fluxogram uitproberen, het protocol bijstellen waar nodig,… Op die manier hoop ik dat er zoveel mogelijk van mijn werk voortgezet kan worden als ik er niet meer ben want het zou heel jammer zijn moest er niet verder mee gewerkt worden. Huiselijk geweld is een veel voorkomend en gevoelig thema. De culturele factor is heel belangrijk en het is dus niet evident om op zoek te gaan naar hoe we er als Mama Alice het best mee om kunnen gaan. Maar zoals bij zoveel dingen kunnen we enkel hopen dat de kleine veranderingen die we kunnen bewerkstelligen het leven van de mensen op een positieve manier beïnvloeden en misschien wel tot grote veranderingen kunnen leiden. Het resultaat van het werk dat mijn collega’s en ik elke dag verrichten zal zijn vruchten niet enkel nu afdragen maar als we er mee kunnen voor zorgen dat de kinderen van nu uitgroeien tot volwassenen en ouders die de persoonlijke, sociale en economische mogelijkheden hebben om hun kinderen een warme thuis te geven dan zullen we heel erg blij zijn.

Vrijdag 2 april

De drukte van het uitreiken van paasrapporten, de sponsortocht en het einde van een trimester probeer ik zo goed als mogelijk achter mij te laten, wanneer we  op vrijdag 2 april om 19u op het vliegtuig richting Peru stappen.

Zaterdag 3 april

De tussenlanding in Madrid verloopt vlot en welgeteld 20 uur na vertrek  landen we om 5u plaatselijke tijd, gezond en wel in Lima.
Het weerzien met Sarah is hartelijk.  We laten ons met de taxi naar een hostel voeren om wat bij te komen van onze vlucht. Lima lijkt grauw en de veel onafgewerkte betonnen appartementsgebouwen met   zichtbare betonijzers,  maken een kale indruk. Het autoverkeer is er druk, het is een getoeter van jewelste, auto’s rijden je links en rechts voorbij , de wet van de sterkste gaat boven de voorrang van rechts en wanneer je een bebouwde kom binnenrijdt, zijn er de verkeersdrempels die telkens tot vertragen of stilstand aanzetten. Alle putten in het wegdek worden vakkundig met sierlijke uitwijkmanoeuvres vermeden.  Moet ik je zeggen dat we blij zijn als we mogen uitstappen ?
We komen even op adem in de hostel waar Sarah de nacht voorheen sliep. s Namiddags brengen we een bezoek aan de wijk Miraflores bij de Grote Oceaan.

Zondag 4 april

8.30u: we komen in Ayacucho aan.  Met Sarah gaan we eerst naar haar appartementje. Geschenkjes en bestellingen (chocolade en jonge kaas) uitladen en de plaats verkennen waar zij nu al een half jaar verblijft. We maken kennis met haar Nederlandstalige vriend(inn)en brunchen bij de uitgeweken Nederlanders Peter en Alanya.
Het bezoek aan de stad – met rijkelijk versierde basiliek die net de ‘Semana Santa’ achter de rug heeft – sluiten we af met een etentje in een restaurant.  Gelukkig kan Sarah ons helpen want anders weet ik niet wat ik te eten krijg.

Maandag 5 april : kennismakingsdag met het project ‘Mama Alice’.

Mijn vrouw, Sarah en ik zitten samen met de leerkrachten.  We wisselen  onderwijservaringen uit en proberen te begrijpen hoe heel verschillend het er bij hen aan toe gaat. Grote klasgroepen (40) ,bestaande uit verschillende leeftijdscategorieën, zo goed als mogelijk proberen bij te brengen wat hen van hogere hand wordt opgelegd.  Ze zetten zich met hart en ziel in, in de hoop de leerlingen te doen slagen voor de einddoelen want dit is de voorwaarde om te mogen verder studeren.
’s Namiddags wandelen we naar een nabijgelegen heuveltop en genieten van het prima uitzicht over de stad , nadien naar de wijk Santa Ana waar we een bezoek brengen aan Gregorio Sulca, een kunstwever die nog werkt volgens de Quechua-traditie.  Zijn dochter Sandra woonde een paar jaar in België. In Roeselare in de Groenestraat (!)…  Onvoorstelbaar, je bevindt je aan de andere kant van de wereld en je ontmoet daar zomaar iemand die op zowat een kilometer van je thuisadres verbleef. ’s Avonds pizza eten samen met vriendinnen van Sarah.

Dinsdag 6 april

Ontbijt-express want wij hadden gisteren niet begrepen dat de Via Via vandaag gesloten zou zijn. Rond het middaguur  zijn wij in het huis waar straatkinderen gedurende een beperkte periode onderdak kunnen krijgen.  Ze kunnen daar blijven tot ze bekomen zijn van het lijmsnuiven of om wat op krachten te komen.  Voorwaarde is wel dat ze zich aan de samenlevingsafspraken houden, anders wordt hen resoluut de deur gewezen.

In het luik welzijn hebben de maatschappelijk werkers een aanbod naar de kinderen en de gezinnen. Zij bieden opvoedingsondersteuning en helpen de ouders met praktische problemen. Daarnaast zijn er drie verpleegkundigen in dienst. Zij staan in voor de opvolging van medische problemen. Ze zorgen ervoor dat kinderen een ziekteverzekering krijgen, helpen kinderen en ouders tijdens een doktersbezoek. Ook werken ze preventief. Zo zijn er workshops over seksualiteit, hygiëne, enzovoort.
Een aantal keren per week trekken een aantal straathoekwerkers de straat op. Ze zoeken de kinderen, de straatjongens op, kijken hoe het met hen gaat en maken een praatje met hen. Hierbij is de mobiele school een handig hulpmiddel. (Info : www.mamaalice.be)

Sommigen onder hen nemen deel aan de opleiding houtbewerking of werken in het atelier waar ze poppetjes maken die dan later verkocht worden ten voordele van het project.

Verschillende groepen jongeren volgen een gerichte vakopleiding. De jongens leren werken met hout, de meisjes leren naaien, breien of haken. Er is een aanbod naar sociale vaardigheden en ook met de ouders wordt gewerkt. Bedoeling is dat voor de jongeren hun kans op het vinden van werk stijgt.

De ‘chico’s’ hebben zich speciaal voor onze komst gedoucht en ze hebben verse kleren aangetrokken.  Om 14u kunnen we samen live de championsleague-wedstrijd Barcelona-Arsenal volgen op  TV.

Sinds maart 2009 zoeken we uit hoe we voor de oudere straatjongens een vorm van ‘begeleid op kamers wonen’ kunnen organiseren. Eén van de voorwaarden is dat de jongens een dagbezigheid hebben en bijvoorbeeld naar de vakopleiding gaan.

We laten hen voetbal kijken en vertrekken voor het bezoek aan 1 van de Mama-Alice-‘schooltjes’ in een buitenwijk van Ayacucho.

De kinderen krijgen hulp bij hun huiswerk en ze kunnen les volgen in lezen, schrijven, Engels en
rekenen. Mama Alice is geen school maar biedt kinderen extra ondersteuning om hun schoolcarrière tot een goed einde te brengen. Minstens zo belangrijk voor hun ontwikkeling zijn de creatieve en sportieve activiteiten zoals dans, drama, muziek, knutselen en tekenen. Daar kunnen de kinderen zich afreageren en hun energie kwijtraken. De sport-en spelactiviteiten dragen ook bij tot de lichamelijke en mentale ontwikkeling.

Wat ons gisterenmorgen verteld werd door de leerkrachten zien we nu in realiteit. Een grote groep kinderen zit rond een oude pingpong-tafel oefeningen te maken of teksten over te schrijven.  Klassikale uitleg is er niet bij.  Met hun werk kunnen ze wel bij de leerkracht langskomen om dat werk te laten corrigeren of uitleg te krijgen over een onderdeel van de leerstof. In nabijgelegen lokaaltjes staan naslagwerken.  De leerkracht geeft er uitleg, kijkt notities na en vult aan waar nodig.  Aan de wand hangt een rekje met bekers en tandenborstels, ook voor de dagelijkse hygiëne proberen de medewerkers oog te hebben.
Alleen de kinderen die ook de lessen willen volgen mogen op het nabijgelegen speelplein komen skaten of op het klimrek klimmen of zich amuseren op de glijbaan.  Op het grasplein geeft een begeleider eenvoudige voetbaltraining.  Het is een aanzet om gedisciplineerd te oefenen.  De jongens doen het voortreffelijk.
Terug in het centrum maken we kennis met de zorgklas en met het welzijnsproject van de mama’s.

Een aantal kinderen die in de opvang erg opvallen omwille van hun leerachterstand kunnen instappen in het individueel onderwijs. Zij krijgen gedurende zes maanden meermaals per week intensieve individuele begeleiding. Dit heeft de bedoeling om hun achterstand voor lezen en/of rekenen bij te werken zodat ze op school en op de opvang weer aansluiting vinden bij hun leeftijdsgenootjes.

Mama Alice werkt immers ook op het vlak van sociaal welzijn.  Ze brengen o.a. vrouwen samen die een moeilijke periode achter de rug hebben. Ze laten ze poppetjes maken,  in de hoop hun eigenwaarde te (her)ontdekken.  Door het samenbrengen van die moeders kunnen ze op verhaal komen bij elkaar en kunnen ze door de maatschappelijk werkers gesteund en geholpen worden om opnieuw uitzicht te krijgen op een beter  bestaan.

Er is het moederproject. Een aantal kinderen leeft in zeer moeilijke omstandigheden. Vaak zijn de mama’s alleenstaand. Om de kinderen meer kansen te geven zochten ze naar een mogelijkheid om de mama’s een inkomen te bezorgen. De moeders maken poppetjes. Zij doen dit in groep en krijgen een verloning per gemaakt poppetje. Voorwaarde is dat hun kinderen naar school en naar de opvanglokalen gaan. De poppetjes worden in Nederland en België (via Fairytale) verkocht.

Jan Schaubroeck

Woensdag 7 april

Om 5.30u uit de veren.  Vandaag vliegen we terug naar Lima om van daaruit naar Cusco (het Rome van Peru) te vliegen. Ons verblijf ‘Home sweet home’ ligt op de helling.  De site leek beloftevol maar over de enorme klim werd geen woord gerept !Met rugzak of valies valt dit zeker niet mee en wanneer we van de eigenaar te horen krijgen dat er een kortere weg was vloeken we (inwendig !).  15.30u bezoek aan de stad met zijn Kathedraal - Laatste avondmaal met Andes-accent : ze eten geroosterde cavia en drinken maïsbier. We wandelen langs de prachtige gevel van Iglesia de la Compania en langs (de resten van ) een Incamuur waarvan de stenen ongelooflijk goed op elkaar passen. Met een bezoekje aan een overdekte marktplaats ronden we de dag af.

Donderdag 8 april

In de voormiddag even op adem komen.  Onze gastvrouw heeft gezorgd voor een prima ontbijt : fruitsap, pannenkoekje(s), chapla’s en coca-thee. We laten het grootste deel van onze bagage achter in het hostel om met beperkte bagage de verplaatsing te maken richting Machu Picchu.
In de namiddag met busje naar Ollantaytambo.  Van hieruit met gamel camionetje naar het treinstation van Piscaucho.  Hier vertrekt de trein naar Aguas Calientes van waaruit we morgen de bus nemen naar Machu Picchu.  De rit naar het station is een race tegen de tijd.  Putten ontwijken, slalommen, remmen voor tegenligger, achteruit rijden om tegenligger de mogelijkheid te geven ons te dwarsen, … Bij het uitstappen en betalen horen wij reeds roepen “Last call for Aguas Calientes”.

Vrijdag 9 april

4.30u opstaan want om 5.30u op de bus naar Machupicchu. Het is er heel mistig en druilerig en we zien haast niets. Tot overmaat van ramp vallen we net buiten de groep die om 10u op de Waynapicchu mag.  Wij mogen er op tussen 8u en 9u Maar wat zal er te zien zijn in zo’n weer ? Wat verkennend rondlopen en schuilen voor de regen.
Om 9u wagen we ons dan toch nog naar de Waynapicchu (Quechua voor Jonge Berg, Machu Picchu betekent Oude Berg)  We starten de beklimming nadat we een aanwezigheidslijst afgetekend hebben.  Je weet maar nooit dat iemand achterblijft.  Een helse beklimming met gladde treden, je vasthouden aan de kettingleuning, stenen die onder je voeten wegrollen … maar de beloning overtreft alles.  Langzaam trekt de mist op en we ontwaren  Machu Picchu. Indrukwekkend.  Hoe hebben ze het voor elkaar gekregen ? We zijn onder de indruk als we afdalen.  Niet alleen van wat we zagen maar ook van de klim die we ondernamen.  Hadden we vooraf gezien welke klim we zouden moeten maken, dan hadden we wellicht afgehaakt. We wandelen nog tot 15u rond op het domein en nemen dan de bus naar Aguas Calientes. Op de terugweg naar ons verblijf wandelen we langs een Lasalliaanse Broederschool. Snel een fotootje.

Zaterdag 10 april

We doorlopen het omgekeerde traject.  Eerst met de trein naar Piscacucho en vervolgens met een bus naar Ollantaytambo.  Ollantaytambo ligt in de Heilige Vallei en herbergt de resten van een Incastad. Achteraf is het weer wat zoeken naar vervoer om  terug te keren naar Cusco. In een razende vaart met hels getoeter en inhalen net voor de bocht, afremmen voor de verkeersdrempels en opnieuw volgas vooruit, met af en toe naast je de dieperik, komen we in Cusco aan.
We nemen ons laatste avondmaal in Cusco bij kaarslicht in de binnentuin van Pacha papa terwijl buiten een stelletje trouwers in de auto stapt na de huwelijksinzegening in het kerkje aan de overkant van de straat.

Jan Schaubroeck

Zondag 11 april

Om 5.30u opstaan want we hebben een afspraak bij de bus om 7u in het busstation. Vandaag rijden we naar Puno.  Er worden  tussenstops gepland voor korte bezoekjes aan bezienswaardigheden.
Andahuaylillas: kerk is voorbeeld van koloniale kunst
Raqhi Tempel: toegewijd aan Wiracocha God van de Incas
La Raya: hoogste pas met zicht op sneeuw op bergtoppen en herders van alpaca’s en vicuña’s
Pukara: archeologisch complex met eerste teken van geciviliseerde cultuur in de Peruviaanse Altiplano.
We rijden langs een dorpje dat in het regenseizoen geteisterd werd door een overstroming. Alle lemen huisjes met golfplatendaken staan er scheefgezakt bij.
17u: wij komen aan in Puno en gaan naar onze hostel .

Maandag 12 april : Bezoek aan drijvende Uroseilanden op het Titicacameer.

We meren aan op één van de zelfgemaakte eilanden.  We krijgen uitleg over de bouw van zo’n eiland.  We mogen even een kijkje nemen in één van de hutten om te merken dat ze daar met zijn zessen in leven of moet ik zeggen slapen want het leven speelt zich veeleer buiten af.  Natuurlijk bieden ze ons hun toeristische producten aan en wij kopen iets bij de plaatselijke middenstand. Met een rieten boot naar een ander eiland terwijl de familie ons zingend uitzwaait.  Op het ander eiland worden ons, opnieuw, toeristische producten aangeboden… Tenslotte varen we terug naar Puno en we bezoeken er een marktgalerij.

Dinsdag 13 april : van Puno naar Arequipa

Onze bus vertrekt maar om 15u dus kunnen we ‘s morgens wat uitslapen, geld afhalen en wat shoppen in Puno. Op aanwijzen van de plaatselijke bevolking lopen we rond op een marktplein.  Je kan er alles vinden.  In kleine stalletjes liggen snoeischaren, sanitaire hulpstukken, buizen en kleren van Reebok. De prijzen zijn navenant en zeker niet goedkoper dan bij ons maar de ‘winkel’ is niet meer dan een jaarbeursstand die overvol beladen is tot in de top. We laten ons nadien terugrijden met een fietstaxi per 2 personen.  Onze chauffeur blaast stoom af als hij aankomt op het centrale plein.
Om 15u de bus naar Arequipa.  Het wordt een heel lange en vermoeiende busrit volgens het gekende scenario van gevaarlijk bochtenwerk, enz.; met een barstende hoofdpijn stap ik uit de bus.  Nu nog met een taxi naar ons hostel ‘Home sweet home’.  We worden ten stelligste afgeraden op dit avondlijke uur nog geld uit de muur te trekken en we geloven de hostelmoeder.

Woensdag 14 april

Om 8u vertrekken we met een minibusje richting Colca Canyon. We worden door een minibusje afgehaald aan ons ‘hotel’.  Het busje rijdt rond en haalt nog mensen op, om tenslotte even te stoppen aan ons verblijfsadres om daar nog 2 knapen op te halen.  Het wordt een rit door de Reserva Nacional Salinas y Aguada Blanca. We houden halt om lama’s, vicuña’s en alpaca’s te bewonderen.  Onze gids maakt ons duidelijk hoe je het verschil kunt zien. Wij zullen voor de rest van de dag verblijven in Casa Bella Flor in Yanque waar we te gast zijn bij een Colca Canyon family.

Donderdag 15 april

Reeds heel vroeg nog brengen we een bezoekje aan het dorpsplein waar de kinderen een dans uitvoeren rond de fontein … vóór ze naar school vertrekken want de toeristen da’s kassa kassa. Met het mini-busje rijden we door de Colca Canyon tot bij La Cruz del Condor.  We hebben geluk dat de thermiek ons gunstig gezind is en op regelmatig tijdstip vliegen een paar condors voorbij.  Een immense vogel die over de colca zweeft in de hoop een prooi te strikken. De gids vertelt ons dat een Condor-koppel elkaar heel trouw is.  Wanneer het vrouwtje sterft, stijgt het mannetje heel hoog op boven de Canyon en stort zich daarna te pletter.  Overlijdt het mannetje eerst, dan zal het vrouwtje zich neerleggen bij het nest en zich laten oppeuzelen door de jongen om hen op deze manier overlevingskansen te bieden.

Vrijdag 16 april

’s Morgens op verkenning in Arequipa La cuidad blanca(witte stad).  We bezoeken het Monasterio de Santa Catalina met toegang tot de cellen van de zusters, hun ingenieuze wastobben, individuele broodbakoventjes, cavia-hokjes, … Nadien nog een bezoek aan de binnenstad.

Zaterdag 17 april

5.30u opstaan, een klein ontbijt en om 6.25u laten wij ons met de taxi naar het vliegveld van Arequipa voeren. Om 7.45u vlucht naar Lima. We hebben pas ’s avonds onze vlucht naar Madrid en brengen nog een bezoek aan het Museo Nacional de Arqueologia Antropologia e Historia del Peru in Lima.
19.55u: we krijgen een ticket voor de vlucht Lima – Madrid.  Bij de incheck-balie zeggen ze ons dat we kunnen vliegen tot in Madrid en dat we daar opnieuw moeten uitchecken en inchecken vanwege een ons onverstaanbare reden (?).

Zondag 18 april

14u we landen in Madrid en de startbanen liggen er opvallend stil bij. Er is weinig bedrijvigheid, onze GSM’s worden overladen met berichten “Geraken jullie thuis ?”  “Aswolk goed verwerkt ?” “ … “ Wij zijn ons van weinig kwaad bewust want onze vlucht richting Brussel vertrekt maar om 20u … tegen die tijd … Onze bagage kunnen wij relatief gemakkelijk bemachtigen, maar het inchecken voor de vlucht lukt helemaal niet. We moeten in een wachtrij gaan staan om een plaats op “een vlucht” te reserveren. We kiezen voor zekerheid en reserveren onze plaatsen op de vlucht van zaterdag 24 april. Iemand zegt dat Brussels Airlines een busrit zal organiseren.  Wij kunnen mee als er nog plaatsen vrij zijn, want wie vloog met Brussels Airlines gaat voor. Dit lukt echter niet omdat ze geen chauffeur vinden. Particulieren verklaren zich bereid ons te voeren voor 400 EURO per persoon, we wijzen dit ‘gunst-aanbod’ af.
Onze vliegmaatschappij Iberia voorziet 2 bussen één naar Parijs en één naar Brussel.  Verplaatsing naar een andere hall en in de rij gaan staan als kandidaten voor de 52 plaatsen in de bus. Er staan veel mensen voor ons waarvan sommigen een pak paspoorten bijhebben.   We vrezen, maar zien Engelsen de rij verlaten omdat ze dan toch maar kiezen voor de bus naar Parijs. Gelukkig speelt Iberia het spel eerlijk : wie een ticket met eindbestemming Brussel kan voorleggen krijgt voorrang … wij krijgen de volgnummers  48, 49, 50 en 51. Om 23u stappen we op de bus richting Brussel.

Maandag 19 april

Om 20u worden we afgezet in Zaventem.  We hebben een busrit van 21 uren achter de rug. Om 20.45u de trein naar Lichtervelde en om 22.30u aankomst in home sweet home.

Jan Schaubroeck

Met een borrelende buik en een moeilijke maag zit en lig ik al heel de morgen op bed. Ik vraag me af de hoeveelste keer het al zou zijn dat ik waarschijnlijk iets heb mis gegeten en heel mijn spijsvertering een zootje is maar ik ben de tel al lang kwijt. Ik weet enkel nog dat de laatste keer twee weken geleden was (toen ik de oudjes en de tweeling met goeie hoop richting Aswolk Boven Europa zag vertrekken). Ik hoor alweer Belgische stemmen in mijn hoofd die zeggen “ja maar, waar en wat heb je wel gegeten? Je moet oppassen et cetera enzovoort” maar die stemmen hebben groot ongelijk. Leven in Ayacucho is af en toe iets verkeerds eten, daar kan je je moeilijk van vrijwaren, zelfs als je het probeert mislukt het je gegarandeerd. Ziek-ziek ben ik gelukkig niet, daar blijf ik hier  – laten we hout vasthouden – al zeven maand van gespaard, maar dagen waarop de buik niet meer meewil zijn er in overvloed.

Zalig dat het vandaag zaterdag is en ik mezelf een lekker dagje op het gemak kan gunnen. Een dagje om de dingen te doen die ik al een tijdje van plan was maar waar het nog niet van is gekomen: verder lezen in de drie boeken waar ik in bezig ben , een lang verhaal schrijven om er dan nadien in te selecteren wat er op de blog komt en wat leesvoer is voor persoonlijke mails, soepjes maken en invriezen zodat ik kant-en-klare vitamientjes heb voor drukke werkdagen, gewoon genieten van wat er allemaal op mijn weg komt en een beetje mijmeren over ‘life as it is in Ayacucho City’. De laatste twee weken ben ik mijn ‘courage’ een beetje verloren om hier nog vijf maand te wonen en werken, het lijkt wel alsof er een trieste mist in mijn hoofd hangt die alle leuke belevenissen lichtjes overdekt. Die mist trekt wel weer open maar wanneer en hoe daar heeft zelfs de psychologe in mij het raden naar en dat stoort haar ook niet want het is ook niet nodig om je altijd ‘totally happy’ te voelen. Het geeft je soms een nieuwe kijk in wat er in zich in je hoofd allemaal afspeelt, wat nauw aan je hart ligt en waar je het moeilijk mee hebt en dat inzicht kan je toch niet forceren. Wat niet wil zeggen dat ik me er niet voor behoed dat de mist een dicht wolkendek zou worden. Ik doe nog steeds mijn best om de leuke momenten op te zoeken en er dan zo goed mogelijk van te genieten.

Ook al voel ik me niet op-en-top toch ga ik vanavond dansen in de discotheek. Gewoon plezier maken onder vrienden en ons niets aantrekken van wat de rest van ons denkt en van de zatte mannen die oh-zo-graag een praatje maken of dansen met een ‘gringa’.  Onder vrienden maken we er altijd wel een leuke boel van, het is niet altijd leuk dat er zo’n verloop van mensen is, telkens afscheid te moeten nemen en opnieuw aan nieuwe mensen te wennen maar gelukkig blijft het wel altijd een leuke en enthousiaste vriendengroep waarmee ik al veel memorabele momenten heb meegemaakt. De meeste van mijn beste buitenlandse vrienden zijn al vertrokken of vertrekken in de komende twee maand dus ik ben benieuwd wat het daarna zal worden. Maar waarschijnlijk sta ik over twee maand weer voor nieuwe uitdagingen, heb ik meer contact met de blijvers en kruisen er andere mensen mijn pad. En voor ik het weet zal ik hier zelf ook afscheid moeten nemen wat ook niet gemakkelijk zal zijn. Al zal ik ook wel blij zijn om de mensen op het thuisfront terug te zien en mij te nestelen in vriendschappen die er al lang zijn en nog lang zullen blijven. Mensen die – ook al heb ik ze al zeven maand niet meer gezien – alleen al door aan hen te denken een glimlach op mijn gezicht brengen.

Maar goed, genoeg gemijmerd over “Het leven zoals het is: Ayacucho”. Ik stap mijn bedje uit, trek de stad in en zie wel wat er man-bijt-hondsgewijs op mijn pad komt.

Zondag 2 mei

Ja, gisteren was toch geen zo’n succesavond. Ik was lekker van plan om naar de Killa te gaan (één van de discotheken hier) en had om 22u met Angela en co in de ViaVia afgesproken maar mijn buik en maag werkten teveel tegen dus zag ik een avondje dansen aan mij voorbij gaan…

Goed, vandaag is een nieuwe dag en – na een paar sombere dagen – weer eens een ZONdag (jaja, een mens komt zo gewoon aan mooi weer dat ie al klaagt na een paar daagjes met wat regenweer). Lekker lang uitslapen en rond de middag een visje eten in Pino. Soit, voor de rest wordt dat een visje eten, ik zet mezelf op mager dieet en zweer bij soep, crackers en yoghurt. Niet gemakkelijk om die lekkere vismaaltijden aan mij voorbij te zien gaan en als Pauline dan nog een dessertje van Belgische chocolade uit haar tas tovert kan ik de verleiding bijna niet weerstaan. Maar toch, af en toe is mijn wil sterk en mijn buik zwak genoeg om toch van al het lekkers te blijven.

Na het etentje rusten we nog een beetje uit in het park waarna we een koffietje, fruitsapje of watertje drinken in La Miel en nog vlug een beetje volleybal spelen voor het te donker wordt om nog iets te zien. Zelf speel ik natuurlijk niet mee want ik bak er zo weinig van dat het voor niemand leuk is en daarbovenop nemen Peruanen een spelletje volley heel serieus. En zo loopt een zonnige zondag bijna op zijn eind. Rosan en ik doen nog vlug wat boodschappen (leuk als winkels ook op zon- en feestdagen tot laat open zijn) en gaan dan gezellig samen met Greet en René een wijntje drinken en een bordje lekkers eten. Omdat de dag zo leuk en ontspannend is willen we die nog niet afsluiten en pikken we nog een filmpje mee op Sebbes geïmproviseerde sofa. Het wordt Reservoir Dogs, altijd leuk om naar te kijken… Tijdens de film dommel ik wel af en toe in slaap maar ik slaag er toch in om geen enkele memorabele scène te missen. En zo eindigt ons weekend terwijl we gepakt en gezakt met boodschappen door de straten van Ayacucho lopen waar anders altijd maar nu blijkbaar geen taxi’s rijden.

Thuisgekomen duik ik met een stralende glimlach de lakens in, ergens op deze zondag is de trieste mist in mijn hoofd weggetrokken.

Toen Sebbe eind februari aan Roos en mij vroeg of we geen maandje op zijn huisje konden letten moesten we geen twee keer nadenken. Ook al hebben we in het vrijwilligershuis al warm water toch is het nog geen enorm aangename plaats om te slapen en daarbovenop woont Sebbe in een uiterst gezellig huisje met gemeenschappelijke binnentuin, leuke buren (René, Greet en Noor), internet, een harde schijf vol films en series en een grote keuken.

De eerste weekjes woonde ik er alleen want Roos vertrok met Karen voor bijna drie weken naar Ecuador (verhalen over hun belevenissen vind je op haar blog). En wat doet Sarah als ze alleen thuis is? Inderdaad, mensen uitnodigen om te eten en filmpjes te kijken!
Ik leerde mijn collega’s hoe je lasagne maakt (want ze waren daar al maanden over bezig) en ze vonden het allemaal ontzettend lekker.
Ik ging op bezoek bij Orlando, mijn Spaanse leraar, die samen met zijn vrouw sudado de trucha had gemaakt (forel in een soep van tomaat, rode ui en paprika). Als bedanking leerde ik het hele gezin hoe ze pannenkoeken moeten bakken. Orlando zegt dat zijn kinderen nu om ter vlugst de eitjes uit de kippenren gaan stelen om pannenkoeken te kunnen maken.
Ik hield een Braziliaanse avond waarop ik Xinxim de Galinha klaarmaakte en ook zonder palm-olie, gedroogde garnaaltjes en cocosmelk was het lekker. Een Braziliaanse avond kon ook niet zonder de nationale drank dus leerde ik Abelzinho en Samuelzinho hoe je met veel liefde caipirinha en Cubaanse, Peruaanse en Russische varianten maakt en voor wie geen fan is van alcohol had ik ook suco de abacaxi com hortelã (ananassap met munt) gemaakt. Voor de jongens van de albergue maakte ik een indische currysaus met groentjes waar ze eerst allemaal niet van wilden eten (ongekend is onbemind) maar die ze achteraf toch wel lekker vonden.
En als afwisseling ging ik een dagje met Fredy meehelpen voor de voorbereidingen van haar homewarmingparty – die absoluut geen afscheidsfeestje was want ze bleef daarna nog een volle week in Ayacucho om pas daarná voor 3 maand naar Nederland te vertrekken. Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel langoustines gepeld en ontdarmd, pindanootjes geroosterd en marinades gemaakt, maar het resultaat mocht er wezen. De pindasaus was om je vingers van af te likken en Fredy’s pasta con langostinos was zoals altijd een groot succes.
Gelukkig ben ik niet de enige keukenprinses onder de vrienden en word ik dus ook wel eens door mijn vrienden uitgenodigd om bij hen de voetjes onder tafel te steken en te genieten van een goeie spaghetti of een ratatouille. En nu Sebbe weer terug in het land is vraagt mijn maag alweer naar een Chez Sebbe-lunch waarop hij ons voor geen geld een heerlijk sapje, soepje, hoofdgerechtje en dessertje voorschotelt en tussen al het werk en de stress nog tijd vindt voor het uitzoeken en klaarmaken van een vegetarisch alternatief. Respect!

Van al dat niet-Peruaans eten zouden we vergeten te genieten van het lekkere eten dat Perú te bieden heeft. Toen we voor het werk een weekje in Lima waren hebben we lekker onze buik volgesmuld maar eigenlijk miste ik mijn Ayacuchaanse chaplas al. Maar niet alle Ayacuchaanse specialiteiten zijn voor mij weggelegd. Ik heb al beloofd om toch een keer cuy (cavia) te proeven maar jugo de rana (kikkersap) zal ik me toch niet aan wagen. Roel heeft dat wel al gedaan en heeft zelf een filmpje gemaakt over hoe je dit moet klaarmaken en opdrinken. Niet voor gevoelige kikkers!

Eigenlijk is het ook al een tijdje geleden dat ik nog eens iets verteld heb over mijn werk en het wordt dus hoog tijd. Sinds een paar weken is mijn werkinhoud wat veranderd, vanaf maart hou ik me voornamelijk bezig met het uitdenken, opstellen en implementeren van begeleidingsprotocollen. Het is voor de sociaal assistenten en de andere werknemers van Mama Alice niet altijd gemakkelijk om grenzen te stellen aan onze hulpverlening, een aangepast begeleidingsaanbod te voorzien en alle verschillende problemen van een gepaste begeleiding op maat te voorzien. Vandaar dat we protocollen willen opmaken waarin duidelijk staat hoe we binnen Mama Alice omgaan met bijvoorbeeld Huiselijk geweld. Welke stappen ondernemen we? Wanneer ondernemen we die stappen? Wat zijn good practices? Wie heeft welke verantwoordelijkheid? Enzovoort…
En ik heb op vraag van Liesbet (collega-psychologe) en Elba (directie) die taak op mij genomen. In het opstellen van protocollen kruipt natuurlijk ongelooflijk veel tijd. Ik trek er 30u per week voor uit, de 10u die dan nog overblijft verdeel ik onder overleg en begeleiding van de workshops en de gezinsbegeleidingen waar nodig. Ik vind het vooral voor mezelf belangrijk om ook nog iets van begeleiding van de sociaal assistenten op mij te nemen want ik wil de band met de alledaagse realiteit van onze kinderen en adolescenten niet verliezen. Hoe zou ik goeie protocollen kunnen opmaken als die louter uit mijn theoretische geest en literatuurstudie zouden voortspruiten?

In dat opzicht ga ik volgende week ook met een achttal collega’s op werkbezoeken in Lima. We gaan samen een heleboel organisaties bezoeken die met een gelijkaardige doelgroep werken of die meer gespecialiseerd zijn in problematieken waar wij hier ook mee geconfronteerd worden (tienermoeders, middelenmisbruik, straatkinderen). We hopen op die manier veel bij te leren en contacten te leggen.

Na mijn weekje Lima ben ik weer een paar daagjes in Ayacucho om daarna weer naar Lima te gaan om Simon, Thomas en mijn ouders daar op te halen. Het is voor mij nu nog onmogelijk te snappen dat die vier hier plots in Perú zullen zijn maar dat wil niet zeggen dat ik het niet heel leuk vind dat ze langskomen. Mijn ouders zijn ook een vorming aan het voorbereiden die ze bij hun bezoek aan de leerkrachten van Mama Alice zullen geven en in de school van mijn vader gaat een deel van de opbrengst van de sponsortocht naar Mama Alice, waar ik iedereen die zijn steentje hieraan bijdraagt dan ook – in name van het hele team – voor wil bedanken. Mama Alice kan alle hulp meer dan gebruiken. Er zijn nog zoveel dingen die we willen verwezenlijken maar die ‘on hold’ worden gezet wegens te weinig financiële steun. Hou jullie dus zeker niet in om op de meest ludieke manieren een steentje bij te dragen.

En omdat de fondsen dus heel belangrijk zijn vertrekt Frederique begin volgende week voor drie maand naar Nederland. Mama Alice is Mama Alice niet zonder haar enthousiasme en schaterlach. Ik zal ze hier echt missen en ik ben niet de enige! Vorige week zaterdag gaf ze al een spetterend feestje waarvoor ze dagen in de keuken heeft gestaan (ik heb haar ook met veel plezier een dagje geholpen, maar meer keukenverhalen komen zo snel mogelijk op deze blog), maar het was meer dan de moeite waard.

Binnen het team (dat je hierboven in al hun enthousiasme op de foto ziet staan) zijn er ondertussen ook wat wissels gebeurd.  De afgelopen maanden verlieten er een aantal vrijwilligers en werkkrachten onze equipe maar dat wil ook zeggen dat er nieuwe mensen bijkomen. Melissa werkt niet meer binnen het team sociaal werkers maar werkt nu fulltime in het huis van Fredy en neemt daar de begeleiding van de jongens op zich. Ook Vladimir heeft ons team verlaten en heel binnenkort krijgen we dus twee nieuwe sociaal werkers om ons team te versterken. Ook dat wordt weer een uitdaging want de afgelopen jaren is er veel geïnvesteerd in de vorming van het team en nieuwe mensen betekent ook weer opnieuw opleiden en opvolgen. Maar tegelijkertijd zijn nieuwe mensen ook nieuwe invalshoeken, nieuwe dynamieken,… en dat kunnen we alleen maar toejuichen.

Als ik nu terugdenk aan mijn vraagtekens, onzekerheden en verwachtingen van toen verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Wat heb ik het hier toch goed getroffen! Had ik dat moeten weten dan ging ik niet met zo’n klein hartje zijn vertrokken. Ik hou van mijn leven in Perú. Aan sommige dingen heb ik mij maar heel traagjes aangepast (de vervelende opmerkingen van mannen, de Peruaanse humor), andere dingen vind ik nu nog vervelend (de onbeleefde straatmanieren: geen millimeter opzij gaan als je hen op het voetpad kruist, het verkeer waar de wet van de grootste en vlugste telt, het ongegeneerd vuilnis gooien) maar er zijn ook veel dingen die beter zijn uitgevallen dan dat ik had durven dromen, zoals mijn vrienden en collega’s hier. Het is leuk om ook als het leven hier wat moeilijker gaat mensen te hebben die het beste met je voor hebben en naar je luisteren want het is op die momenten dat ik vrienden en familie het meest mis (bij deze een dikke merci aan de Ayacuchaanse vriendenbende). Ook op het werk loopt het goed en dat is heel belangrijk voor mij. Het samenwerken is soms wel een uitdaging, een confrontatie met mezelf maar daaruit leer ik ook veel bij over mezelf, mijn collega’s, sociaal werk, Perú,… life as it is.

Natuurlijk mis ik mijn Belgische leven ook wel: de autoritjes tussen Roeselare en Gent met mijn broers of vrienden, rond 17u ricard on the rocks drinken in de Cirque, leiding geven aan ‘mijn’ kapoenen, samen met de Snoecken SV Roeselare naar overwinningen proberen te schreeuwen, met het hele gezin aan de keukentafel discussiëren over de meest uiteenlopende onderwerpen. Soms zijn het de meest onbenullige dingen die ik hier mis. Ik zal blij zijn om in september iedereen terug te zien en weer eens face-to-face met mijn vrienden en familie te kunnen praten maar tot nu toe weegt dat nog niet op tegen de dingen die ik hier beleef en leer. Ik probeer er zoveel mogelijk van in mij op te nemen of neer te pennen zodat ik het ook met jullie kan delen maar soms is het zoveel of ben ik zo druk bezig dat ik weinig tijd vind om het allemaal op virtueel papier te zetten (nieuwsgierige vogels kunnen altijd eens doorklikken naar de blogs van mijn Ayacuchaanse vrienden die je in de rechterkolom vindt, daar staan ook heel wat verhalen op over carnaval, moordspelen, de dagelijkse beslommeringen,…).

Ik ben blij dat ik een jaar geleden beslist heb om voor deze job te solliciteren, al had ik er toen helemaal niet aan gedacht dat het wel eens zou kunnen lukken. Net zoals ik toen niet wist waar ik over een jaar zou wonen en wat ik over een jaar zou doen zo heb ik er geen enkel idee van hoe mijn leven er in februari 2011 zal uitzien. Zoveel kan het mij eigenlijk ook niet schelen zolang het een uitdaging is en dat ik omringd word door leuke en lieve mensen.